گْوشنت که هر عهدءَ گونیں بالاچ ئے/نبشتکار:عبدالحمیدایرانژاد

میر واحدبخش بادپا بلوچ یکّ ئے چہ بلوچستانءِ هما بامردان اِنت کہ آهیءِ نام ءُ نشان ءَ هچ کس ءُ هچ چیز بیگواه کُت نکنت،چیا کہ آ نَمیران اِنت.
واجہ ءَ وتی اِے شَصت ءُ چُنت سال اُمبرءِ تها هما کار کُتگ اَنت کہ کس ءَ باور نکنت ءُ بلکیں باوری گپ هم مہ بَنت بلے هما مردم کہ واحدبخشءِ کارست ءُ بستارءَ زان اَنت آ پہ جْوانی زان اَنت کہ اِے ناراستیں گپ نہ اَنت ءُ اِے گپّانی گواچِن چو راجی بیرَک ءَ ماں بلوچستان ءِ ہر کُنڈیءَ کَلّ اَنت.
واحدبخش ما سپرد حاک کُت; بلے آ هچ بَر حاک نہ بیت.
آ چُش شیرئے ماں سارتیں مَنّہ اے واب اِنت ءُ آهی ءِ گُرّ ءُ نِہر داں قیامت هم چہ حاک ءَ چست بَنت.
هرگزنمیرد آنکہ دلش ش بہ عشق
ثبت بر جریده ی عالم دوامِ ما
آهی ءِ قدآوری،بُرز ءُ بلندی ءَ هِچ کس چیر دات نہ کنت.
ماں اِے دیرَوَ ءَ بازیں بامرد چو کہ هوت کمالان ءُ دگہ راجی کماش ءُ راج واجہ باز بوتگنت;بلے میر واحدبخش بلوچ یکّ ئے چہ هما بامردان اِنت کہ آ چہ توصیف ءُ ستاهءَ بُرز تِراِنت.
چونایی ءَ توصیفءُ سَتا پروردگارا زیب اِیت.
بلے میر واحدبخش هُدایے هما نیکیں بَندَگ اِنت کہ پہ هرکس ءِ مَدَتّ ءَ ماں شپِ نیماں لانک بستگ ءُ تیار بوتگ.
واجہ سَکّیں بے تماهین ءُ دور هیالیں انسان ئے بوتگ ءُ پہ کسءِ تاوان دَیَگ راضیگ نبوتگ،وتااِش پہ دگرانی حاتِرءَ باز تاوان داتگ ءُ چو سید هاشمی ڈول ءَ اِے گپّ ئے منّوگِر بوتگ:
آواراں جن ئے راجیگاں
بیراِش تئی وتی آواراِنت
واحدبخش ماں باغینءُ گنجیں دشتیاریءَ یک چِراگے،یک پُر اَمنیں آپ سر ءُ سارتیں منّے اے بوتگ.
سنگت ءُ دوستاتی حذمت آهیءَ پہ وت یک زِمّہ اے مار اِتگ
نیےچُشین مردمے کہ میر واحدبخش ءِ سنگت بہ بیت ءُ آهی ءِ زنگ ءَ جت کُت بہ کنت آهی ءَ کسءَ گِلَگ ءُ زاری ئے موه نہ داتگ.
میر واحدبخش یکّ ئے چہ بلوچستانءِ هما بامردان شُمار کَنَگ بیت کہ وتی دور ءِ تْرپناکیں استارانت،شهمنت ءُ نور دینت ءُ ماں رهسراں پہ راه گسراں نشان اَنت.
میر واحدبخش بادپا بلوچ یک پَٹّ ءُ پولکار ءُ سرپد ءُ زانتکاریں انسانی اَت کہ پہ بلوچ ءَ:
"من چوکپوتءَنالاں پہ دوستءَ
شیدایاں چو اومر ءَ..."
هبر کہ پہ بلوچ ءُ بلوچی ءُ بلوچستان بِرست اِیں;گڑا واحدبخش ءَ هچ کَس پَجّاه نیارت.
شپ ءُ روچ جدّ ءُ جهد ءَ اَت.
واجہ محمود دولت آبادی ءِ چار هزار تاکدیمانی "کلیدر" بلوچیءَ تَرّینگ هرکسءِ کار نہ اِنت.
کار هر بُز نیست خرمن کوفتن
گاو نر می خواهد و مَرد کُهن.
واجہ واحدبخش پہ راجی جیڑهانی فیصلہ کنگءَ مُدام گون سردار حمیداللّه همکوپگ ءُ اَمبراه بوتگ اِے دُو اں مدام مردم پہ نیکین ءُ تچکیں راهاں رهشونی داتگ اَنت.
گُڈسَری دانک:
"هزار بنگاں بنوشاں انگت هوشاں
کہ مہر ءِ کیهویں *شهدانَگاں تئی".

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم آذر ۱۴۰۱ ساعت 12:13 توسط A.kalmati  |